คุณยายฯได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย เเต่น่าประทับใจว่าท่านเริ่มงานในยามชราวัย 60 ปี ซึ่งคนธรรมดาควรจะได้พักผ่อน เเล้ววัดที่สร้างก็ใช้เป็นเเหล่งบ่มเพาะศีลธรรมให้กับคนในชุมชน ไม่ใช่การสร้างบ้านสร้างครอบครัวเหมือนคนทั่วไป เเต่เพราะท่านหวังบุญใหญ่ เเละหวังสร้างประโยชน์ไว้ในพระศาสนา จึงรวมเหล่าศรัทธาสาธุชน ดำรงตนเป็นศูนย์รวมใจของคนที่ช่วยลงเเรงกายเเรงทรัพย์และสติปัญญาทุกๆคน จนสำเร็จเป็นวัดอันสง่างาม ท่านยังวางกฏระเบียบให้คนที่เข้ามาสร้างบุญกุศล ทั้งพระเเละคนอยู่สร้างบารมี ศึกษาเเละปฏิบัติธรรมกันอย่างมีความสุข
ยังไม่รวมถึงคุณธรรมส่วนตัว ที่เเม้ไม่ได้เรียนหนังสือ อ่านเขียนไม่ได้ เเต่ด้วยธรรมปฏิบัติที่ฝึกหัดมา ท่านสามารถสอนลูกศิษย์ที่มีความรู้ความสามารถให้รักการสร้างบุญบารมี ทุ่มเทชีวิตจิตใจทุ่มทำงานพระศาสนาได้อย่างอัศจรรย์ จึงอาจกล่าวได้ว่าท่านเป็นอยู่เบื้องหลังความสุขความสำเร็จของวัดพระธรรมกาย เพื่อให้สมกับคุณธรรมความดีที่ท่านกระทำ เหล่าศิษยานุศิษย์ จึงขนานนามว่า มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ขนนกยูง
